مثل همين روايت است ، روايتى كه سيد محمد بن ابىطالب در كتاب تسليهء المجالس خود ، نقل كرده و گفته است : چنان بود كه بر قبر امام حسين ( ع ) ، مسجدى ساخته شد و اين مسجد ، بعد از دوران بنى اميه و در روزگار بنىعباس تا خلافت هارون الرشيد ، همواره برقرار بود . امّا او ، مسجد را خراب كرد و درخت سدرى را كه نزد آن روييده بود ، قطع نمود و قبر امام حسين ( ع ) را با زمين يكسان كرد . « 1 » آنچه « محمد بن على » ، مشهور به « طقطقى » در كتاب الفخرى نقل كرده ، رذالت‌هاى هارون‌الرشيد نسبت به سادات علوى و حائر مقدس را مورد تأييد قرار مىدهد . متن الفخرى ، چنين است : هارون الرشيد از خداى متعال ، بيم و هراسى نداشت و كردار زشت و ناپسند او با بزرگان و نام آوران خاندان على بن ابىطالب ( ع ) - در حالى كه ايشان فرزندان دختر پيامبر خدا ( ص ) بودند ، آن‌هم بدون هيچ جرم و گناهى - گوياى اين است كه او از خداى متعال نمىترسيد . « 2 » در جلد دهم دايرهء المعارف بحارالانوار ، ويرانى قبر مطهر امام حسين ( ع ) و شخم زدن و كوبيدن محلّ آن و محو و نابود ساختن اثرش به دست موسى بن عيسى بن موسى عباسى كارگزار هارون‌الرشيد در منطقه كوفه و به دستور او ، به طور مشروح و مفصل ، نقل شده است . هارون الرشيد پس از ويرانى حائر مقدس ، عمر زيادى نكرد ، چه اينكه از بغداد ، رهسپار « رى » شد و از آنجا ، راهى خراسان گشت و در ميانهء راه ، دچار بيمارى گرديد و پزشك مخصوص وى ، « جبرئيل بن بختيشوع » در معالجه‌اش ، به خطا رفت و به

--> ( 1 ) . نزههء اهل الحرمين ، ص 16 ؛ اعيان الشيعه ، ج 4 ، ص 304 . ( 2 ) . الفخرى ، ص 17 .